Januari 2020

In Indonesië zijn niet alleen te weinig artsen maar ook te weinig ambulances. Dat betekent dat er ook in geval van nood geen ambulance beschikbaar is voor de mensen in de kampung. Zelf hebben ze geen vervoer naar het ziekenhuis dat vele uren rijden vanuit de kampung is. Gevolg is dat mensen in nood gewoon in de nacht voor de deur van Gunawan gaan zitten in de hoop hem thuis te treffen om vervoerd te kunnen worden. Zelf heb ik dit ook enkele malen meegemaakt dat we in de nacht gewekt werden in geval van nood.  Ook komt het voor dat mensen niet naar een ziekenhuis durven want als het familielid daar overlijdt is er geen geld om hun geliefde mee naar huis te nemen. Dit vervoer moet per ambulance plaatsvinden en is vreselijk kostbaar.

December 2019 word ik bij aankomst in de kampung meteen door vervoerd naar het ziekenhuis waar de broer van Gunawan die ochtend per scooter naar toe is gebracht omdat hij een cirkelzaag in zijn gezicht kreeg tijdens werkzaamheden bij onze school. Hij is vreselijk gewond en verloor veel bloed. Vastgebonden op de scooter en van achteren ondersteund wordt hij afgevoerd. In het ziekenhuis aangekomen is er geen arts beschikbaar. Ik schrok me dood toen ik hem daar badend in het bloed aantrof. Hij had geen verzekering en werd dus ook niet geholpen. Zijn vrouw krijgt van onze stichting 35 euro als juf en hij als bouwvakker ongeveer 90 euro in de maand. Uit schaamte zeggen de mensen niets. De stichting is verantwoordelijk en neemt de zorgkosten gedeeltelijk op zich. Na 3 dagen kan hij pas worden geopereerd. Wat een spanning was dat voor mij en wat een geduld moest ik hebben. Tja, het is een ontwikkelingsland en dat zal ik weten ook. Iedereen is gelaten onder de situatie en niemand klaagt. De broer blijft helaas verminkt en gedeeltelijk verlamd in het gezicht.

Als er iemand dood gaat wordt de persoon zo snel mogelijk begraven. De mensen lopen door de bossen en slechte paden met de dode naar het kerkhof in de kampung. Dit is erg zwaar voor iedereen en de ambulance kan evt ook deze mensen gaan vervoeren.

Als aanvulling op onze eerste hulppost in het schoolgebouw en met 3 verpleegkundigen in de kampung kan er een rooster van diensten opgesteld worden zodat iedereen zo nodig GRATIS  hulp kan krijgen of in geval van nood in de ambulance vervoerd kan worden. Er komt een rooster voor de chauffeurs. Een broer uit Bandung werkt bij de ambulancedienst en kan via het ziekenhuis daar voor een goede prijs een ambulance met uitrusting regelen waarbij we steun van het ziekenhuis krijgen voor de inrichting.

De PWM gaat een spaarsysteem opzetten om zo een tweede hands ambulance te kunnen aanschaffen. Maar het valt tegen om zo’n kapitaal bij elkaar te sparen. Na ruim een jaar van sparen door de inwoners en betrokkenen is het nog niet mogelijk om een ambulance aan te schaffen voor de kampung.

Dat is de reden dat ik de mensen beloofd heb te gaan sparen voor een ambulance. Hierbij gaat onze stichting opnieuw steun krijgen van WILDE GANZEN. Na aanschaf gaan ze mensen trainen om eerste hulp te bieden.

 

Maart 2020

En dan duikt het Corona virus op in Indonesië. Een land met te weinig artsen, te weinig ziekenhuizen en te weinig intensive care bedden…

Op onze pagina Corona kunt u lezen dat er is ingezet op ad hoc crisis hulp met als doel preventie voor deze enorm kwetsbare groep mensen. In navolging op die eerste noodzakelijke hulp is een ambulance van levensbelang voor vele inwoners.

Bij corona gerelateerde klachten moet er meteen actie ondernomen kunnen worden. Een ambulance kan bij benauwdheid en koorts snel hulp bieden en vervoer naar een ziekenhuis bieden. Mensen durven er ook gebruik van te maken en weten dat als hun familielid het niet overleeft ze het lichaam terug kunnen laten vervoeren door onze ambulance. Nu blijven ze lopen met de klachten uit angst het niet te kunnen betalen en kunnen zo vele mensen besmetten.

Hierboven ziet U de broer van Gunawan met zijn team in Bandung. Zij ondersteunen onze wens en hopen een bijdrage in de vorm van middelen te kunnen bieden in de toekomst.

Juni 2020

Nu in deze bizarre periode in onze wereld met het Corona virus op de loer ontstaat de wens om een kleine kliniek te koppelen aan de wens die er al eerder bestond. Namelijk de wens voor een betere gezondheidszorg die toegankelijk is voor iedereen. Op anderhalf uur rijden is er een kleine kliniek en op drie en half uur rijden ben je in Yogjakarta alwaar een goed ziekenhuis te bereiken is. Er is geen kliniek voor de mensen in Mujur.

PWM heeft de afgelopen periode research gedaan met steun van het team in Bandung naar de mogelijkheden om na de bouw van een kleine kliniek zelf een goed georganiseerd systeem van gezondheidszorg te garanderen zonder verdere hulp vanuit Nederland.

Onmogelijkheden bleken mogelijk. Een kliniek zou enorm preventief in alle opzichten wonderen kunnen verrichten voor de bevolking in Kroya, Mujur.

  • De kliniek en ambulance worden officieel gecertificeerd bij de overheid.
  • Er kan een verpleegkundige vanuit de overheid betaald elke dag in de kliniek aanwezig zijn
  • De kliniek/ ambulance krijgen meteen een samenwerking met ziekenhuizen in de omgeving voor evt vervoer van patiënten
  • Een arts uit Purwokerto heeft interesse om elke dag 1 uur te komen in onze kliniek
  • Onverzekerde en niet geregistreerden kunnen meteen een registratie/ verzekering krijgen in de kliniek
  • Overige preventieve zorg voor jonge kinderen en ouderen kan goed georganiseerd worden aangeboden. Nu bereikt het de armsten niet.
  • Bij vermoeden van Corona kunnen mensen geïsoleerd verblijven met voldoende hygiëne, water en electriciteit.
  • We organiseren meteen een nieuw watertappunt bij de kliniek die goed toegankelijk is voor iedereen.
  • Het vertrouwen van de bevolking is 100% en men zal niet meer te lang wachten met het vragen om hulp.
  • De organisatie en het onderhoud van de kliniek wordt onder verantwoording van 3 personen geregeld. Onze leerwerkplaats zal zorgen voor de uitvoering van het technisch onderhoud.